Het is alweer een paar weken geleden, maar het voelt nog vers: het schrijfweekend in Werkstatt Wendorf. Georganiseerd door creatief (theater-)tekstschrijfster en schrijfdocent Willy Hilverda van GeschiedenisLab, één van de bedrijfjes waarmee ik mijn Rotterdamse kantoorruimte deel. En met grote dank aan journaliste Ellie Smolemaars en kunstenaar Ton Matton, die in 2001 hun Rotterdamse appartement verruilden voor een leegstaand schoolgebouw in het plaatsje Wendorf in de voormalige DDR. Beide werken er vanuit huis, uiteraard, al zijn ze ook nog regelmatig in Nederland. Het thema van het weekend: creatief schrijven met al je zintuigen. Eenvoudig, als je al dagelijks schrijft, zou je zeggen. Nou. niet dus. Als journalist ben je gebonden aan strenge regels van feitelijkheid en het zo dicht mogelijk benaderen van de waarheid. Creatief schrijven, zoals fictie, impliceert juist dat je je fantasie de vrije loop laat. Best lastig. Maar de omgeving, van oude school met volle kelder, in grote kruidentuin en in een leeglopend dorp, boden volop inspiratie.
Zie hier een van mijn pennevruchten, nog nauwelijks fictief, wel creatiever dan gebruikelijk in mijn artikelen:
Sternberger Wohnung Baustellung
Wie zouden het zijn, de mensen van de Sternberger Wohnung Baustellung? Wat bracht hen ertoe om hier, in Wendorf, een dorp met nog maar vierhonderd inwoners tussen glooiende graslanden ten noorden van Hanzestad Schwerin, twee betonnen flats neer te zetten? Ze staan kort na de entree van het dorp, rechts van de Hauptstraße, enigszins verscholen achter grote lindes en kastanjes. De straatnaam is vast bekend bij dorpsbewoners en de postbode. Het ene blok heeft vier portieken van drie verdiepingen, zes woningen per portiek, op de nummers 27, 28, blanco en 30. Had het in Berlijn, Leipzig of Krakau gestaan dan was dit typische Oostblokbouw geweest. Was het minder mooi onderhouden en schoon maar beklad, kapot en veel voller bezaaid met schotelantennes, dan misstond het niet op het Utrechtse Kanaleneiland of in Rotterdam Lombardijen.
Blok twee telt maar twee portieken, twee verdiepingen en vier woningen per portiek, op nummers 37 en 38. Het lijkt sprekend op blok één maar is helemaal anders. Naast beide voordeuren hangt een grote plant, een met roze en een met paarse bloemetjes. In een van de vensters staat een geranium in bloei. Voor nummer 38 staat een lila-paarse sportieve fiets, niet in het daartoe bestemde rekje dat ook in bij de andere portieken ongebruikt blijft, maar recht voor de deur.
Een lange man, rossig-grijzend, komt plotseling tevoorschijn uit wat een volkstuintje lijkt, van achter een gammel groen houten hek. Hij steekt het onverharde straatje over en kijkt niet ontevreden. “Het gaat je om onze bloemen zeker, hè”, zegt hij terwijl hij zijn portiekdeur opent. Blijkbaar is hij al gewend aan Hollanders met schrijfblokjes in het dorp, zoekend naar inspiratie. “Inderdaad”, zeg ik. Hij neemt de fiets bij de hand en rijdt deze naar binnen.
In 2010 was ik hier weer. Zie: Zurück in Wendorf