Opwinding ten top, gisteravond op het Noordereiland, het doorgaans zo rustige stadseiland midden in de Nieuwe Maas in Rotterdam. Wij, de bewoners, kregen vorige week achtereenvolgens twee brieven in de bus: een van de woningbouwvereniging, gemeente en deelgemeente, en, de volgende dag, een van Bewonersvereniging Noordereiland. De tekst op de voorkant van de eerste begon met: ,,Er gaat gebouwd worden op het Jan Eleveld op het Noordereiland. Dat staat vast”. Vervolgens dat ‘wij’ op 30 juni graag samen met de bewoners een keuze willen maken uit twee typen park op dat Jan Eleveld: een open park, met bebouwing aan één van de oevers van de Maas, waarbij je vanuit het park vrij uitzicht hebt over de andere oever. Of een omsloten park, wellicht intiemer, tussen bebouwing langs beide kades. Ik was verbaasd. ,,O, staat dat nu echt vast?” Teleurgesteld overwoog ik, zoals gevraagd, alvast op papier aan tegeven welke voor- en nadelen ik zie bij beide varianten.
De nieuwsbrief van de bewonersvereniging (BVN), met daarop een foto van het parkje op zijn mooist, stelde me gerust. Ook de BVN nodigt bewoners uit om zich op 30 juni uit te spreken, om dezelfde tijd, op dezelfde plaats. Niet over de twee opties ‘van bovenaf’, maar over de vraag of in het huidige park überhaupt wel gebouwd mag worden. Het moge duidelijk zijn: de bewonersvereniging pleit voor ‘de nul-optie’: behoud het park, zonder te bouwen.
Dit willen de bewoners...
Ik dacht gisteravond een gemengd gezelschap aan te treffen, van mensen die ‘braaf’ kwamen luisteren naar de presentaties van woningbouvereniging en gemeente en bereid was mee te denken over beide bouwopties aan de ene kant en actievoerders die, fel tegen bebouwing in het park, die discussie zouden proberen te belemmeren. Het gezelschap bewoners was inderdaad gemengd, maar niet in haar oordeel: ‘we’ willen het park behouden. De organisatie was daarop voorbereid: de catering was luxer dan ik ooit bij een bewonersbijeenkomst had meegemaakt, een zeer kundige dame was ingehuurd om ervoor te zorgen dat iedereen gehoord werd en het gesprek gaande bleef en de ‘officials’ hadden, zo leek het, een extra training Voet-bij-stuk-houden-met-een-glimlach gevolgd.
..... en dit willen woningbouwvereniging en de gemeente
Zonder het gewenste resultaat: de keus tussen de twee bouwopties is niet besproken. Wèl vlogen argumenten door de zaal om vooral niet te gaan bouwen: het Jan Eleveld/”Ons Park” is het enige stukje groen in de wijk, dat behouden moet worden voor bewoners, groen in de stad moet sowieso gekoesterd worden, want het fijnstofpercentage in de lucht is al veel te hoog, in een ander nieuwbouwcomplex op het eiland staat een groot deel van de appartementen al maanden, zo niet jaren, leeg, de hogeropgeleiden waar de woningen voor bedoeld zijn wìllen helemaal niet zo’n woning aan het water in een wijkje zonder groen, er zijn nog genoeg oude woningen die opgeknapt kunnen wordem en simpelweg: ‘we hebben toch gezegd dat we het niet willen?’ En ‘jullie hebben toch altijd gezegd dat we inspraak hebben’?
‘We’ laten inderdaad al jaren weten dat we het Jan Eleveld, een brede groenstrook langs de voormalige spoordijk, groen willen houden. En aangezien de gemeente er nooit haast mee leek te maken om haar bouwvoornemens uit te voeren, zijn we erop gaan hopen, zelfs vertrouwen, dat op uitstel afstel zou volgen. Gemeente en deelgemeente hielden zich hierover lange tijd op de vlakte. Zelfs nadat in 2007 de Stadsvisie 2030 uitkwam, waarin ook op het Noordereiland in nieuwbouw wordt voorzien. Toen de gemeente in 2008 duidelijk maakte dat die plannen menes waren, deden wij, de bewoners dat ook: op een zonnige middag beplantten we het tot dan toe kale stukje grond met sierplanten.
niet helemaal geslaagd voor voet-bij-stuk-houden-met-een-glimlach
Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het parkje zelden zo goed bezocht was als gisteravond - afgezien van tijdens grote evenementen als Camping Rotterdam en de Bavaria Cityrace (toen er een VIP-dorp stond waar eilanders niet welkom waren. In de woede/baldadigheid die daarop probeerde een jongen het terrein toch te betreden, wat hij, dankzij krachtig optreden van vijf particuliere bewakers, met zijn leven heeft moeten bekopen). Ook ik kom er niet vaak. Maar het is fijn dat het parkje er is. En ik begrijp werkelijk niet waarom er zo nodig in gebouwd moet worden. De ‘officials’ hielden vol dat zij weldegelijk naar de bewoners hebben geluisterd, want in de nieuwste plannen staan minder woningen getekend dan in eerdere plannen en blijft een groot deel van het groen behouden. Zij het als (ruime) voor- of binnentuin van nieuwe eilanders. Ze gingen naar huis zonder aan hun opdracht te hebben voldaan, namelijk een keuze te maken tussen de twee bouwvormen. Ik ben erg benieuwd of het voet-bij-stuk-houden zal lukken.