AD Rotterdams Dagblad / De Dordtenaar, 5 juni 2010
Alles voor de restauratie van de piano
In Huis, Tuin en Keuken gluren we wekelijks onbeschaamd bij een van de honderdduizenden bewoners in de regio binnen. Vandaag: muzikant Henry van Tienen (54), van onder andere de formatie Bedjô, woont bij zijn vriendin Marijke Hofmans aan de Sint Jorisweg in de 19e Eeuwse Schil in Dordrecht. Sinds 2008 weet hij dat hij A.L.S. heeft, een zeldzame zenuwziekte die steeds meer spierfuncties aantast.
HUIS
,,Ik woonde in een bovenwoning aan het Kromhout, hier vlakbij. Daar had ik ook mijn Multi-Swing Music Centre, waar we oefenden met de band en ik andere muzikanten coachte. Ik heb zoveel geld in dat pand gestoken om het geluidsdicht te maken, dat wil je niet weten. Toen de diagnose gesteld werd, zeiden ze dat ik, met veel geluk, nog drie jaar te leven zou hebben. Ik heb het verteld aan Marijke, mijn familie en kinderen en ben de weg kwijt geraakt. Eerst heb ik me lopen bezatten, toen ben ik naar Indonesië gegaan, waar ik vandaan kom. Marijke heeft zich sindsdien over me ontfermd. Zij is maatschappelijk werkster en wist wat ze moest regelen. Via de WMO heeft ze geprobeerd mijn huis te laten aanpassen. Een lift wilden ze niet vergoeden, dus werd het handiger dat ik hier kwam wonen. In maart 2009 ben ik verhuisd. De aanpassingen van het toilet en de douche zijn het belangrijkst. Mijn toilet is een Mercedes onder de toiletten. Hij gaat automatisch omhoog en omlaag en je kont wordt automatisch gewassen en gedroogd. Ook de vloer en de drempels zijn aangepast en ik heb een schuifdeur naar de kamer en een voordeur die met een knop automatisch opengaat. Mijn bed staat hier in de kamer. Verder heb ik thuiszorg en ergotherapie, een verpleegkundige, een maatschappelijk werkster, een logopedist en een fysiotherapeut, allemaal aan huis. Ik heb er nog steeds moeite mee dat ik overal hulp bij nodig heb.
Ook de bonang staat in de huiskamer, een erfstuk uit Jogja. Het is deel van de gamalan. Ik speelde alle instrumenten, was razendsnel op de bas en piano. Nu kan ik alleen nog hierop spelen. Ik heb nog zoveel muziek in mijn hoofd die ik wil vastleggen. Met speciale software en deze muis kan ik de akkoorden op noten zetten in mijn computer. De afgelopen drie maanden heb ik vijf stukken geschreven. Ik wil dat mijn muziek in ieder geval nog uitgevoerd wordt. Mijn hoofdvak op het conservatorium was geïmproviseerde muziek, dus ik ben gewend om te improviseren. In de muziek, maar ook in het leven, binnen de mogelijkheden die je hebt. Het wordt steeds moeilijker om te werken, dus ik zoek naar de balans. Als ik speel voel ik me krachtig en vergeet ik alles.
Ik heb veel spullen moeten wegdoen toen ik verhuisde. Mijn bed heb ik aan Marijkes dochter gegeven omdat ik een hooglaagbed nodig heb vanwege mijn beperkingen. Andere dingen heb ik verkocht, er was gewoon geen ruimte voor. Een dressoir, een eethoektafel, een bankstel, veel Oud-Hollandse meubels, daar houd ik van. Van de opbrengst wil ik die zwarte piano laten restaureren, een erfstuk van Marijkes moeder. Die was pianolerares. Marijke en ik kennen elkaar uit onze jeugd in Indonesië en komen allebei uit een muzikale familie. Ik kan me herinneren dat de piano bij haar thuis stond, veertig jaar geleden. En toen moet hij er ook al dertig jaar gestaan hebben. Ook mijn andere instrumenten zal ik nooit weg doen: die Roemeense contrabas en mijn Fender jazz-bass uit 1967. Die heb ik sinds mijn zeventiende en ben ik altijd blijven spelen. Ik ben nooit vreemdgegaan.”
TUIN
,,De tuin is twee weken geleden betegeld, zodat ik met mijn elektrische stoel naar buiten kan. Elfhonderd euro hebben de stenen gekost. Het is natuursteen die niet glad worden als ze nat wordt. Het betegelen is door vrienden gedaan. De barbecue hebben we onder elkaar, haar kinderen en ik, voor Marijke gekocht, voor haar verjaardag in februari. Ik was hoofdsponsor. We hebben hem deze Pinksterdagen voor het eerst gebruikt.”
KEUKEN
,,Ook de keuken is aangepast: het aanrecht is verhoogd. Maar dat heeft weinig zin omdat ik mijn handen al bijna niet meer kan gebruiken. Marijke wast en kookt hier. Zij kan zo goed koken. Ik ook, maar ik kan het niet meer laten zien. Uit eten hoef ik niet, want het valt altijd tegen. Het liefst eet ik Indonesisch. Ik ben dol op Tahu en Tempeh. Beide zijn gemaakt van sojabonen en zijn goede vleesvervangers, heel gezond en goedkoop bovendien. Omdat ik in de laatste twee jaar van mijn conservatoriumstudie geen beurs meer kreeg, verdiende ik naast mijn optredens regelmatig wat geld bij een catering met een Indonesische keuken. Toen ben ik begonnen om recepten uit Indonesië te verzamelen, van mijn moeder, ooms en tantes. Ik wil nog een kookboek uitbrengen daarmee, zodat ik ze kan overbrengen aan mijn kinderen en kleinkinderen. Het is bijna klaar, er is ook een uitgever die interesse heeft. Door de verhuizing is al het materiaal in een doos terecht gekomen, die in de kelder staat. Daar kan ik zelf nu niet bij. Ook een paar van mijn favoriete gerechten komen in het boek, zoals tahu telor en ikan boemboe bali, een heet gerecht met kabeljauw of makreel.”
Op 13 juni treedt Henry van Tienen met Bedjô op tijdens het RainbowparkFestival in het Wantijpark in Dordrecht. Hoofdpodium, vanaf 14.45 uur.