AD Rotterdams Dagblad, 17 april 2010
Veel huizen dragen opvallende namen. In Façade het verhaal erachter. Vandaag Tempat Senang in Zuidzijde
Overblijfsel van het varen
Het is een opvallende verschijning: een boerderijwoning aan de rand van poldergehucht Zuidzijde in de Hoekse Waard met de exotische naam Tempat Senang. De bewoners zijn, duidelijk hoorbaar, te herkennen als ras-Rotterdammmers, Wim en Alie Tak.
Het verhaal hierachter is minder nostalgisch dan je zou vermoeden. ,,Tempat Senang is de Indonesische vertaling van Huisje Weltevreden, zegt Wim (80). Ik voer van 1946 tot 1955 op de koopvaardij en kwam toen veel in Indonesië. Toen we in 1987 kwamen wonen, heeft een vriend van mij, ook oud-Indië-vaarder, met een eien constructiebedrijf, het bord speciaal voor ons gemaakt. De naam is dus een overblijfsel van het varen.”
Maat Tak heeft niet veel met Indonesië, zegt hij. Ondanks indrukwekkende herinneringen. Aan zijn eerste reis, met de Rotterdamsche Lloyd, begon hij als jongen van 16. Hij was toen anderhalf jaar van huis en maakte bewust de Eerste Politionele Actie op Soerabaja mee. ,,Maar ik heb geen Indische vrouw. Palmbomen en Indische meisjes moet je laten waar ze zijn, dan blijven ze het mooist.”
Na het varen werd Tak, al gauw samen met Alie (nu 64), actief in de horeca. Ze hadden een wegrestaurant aan de Groen Kruisweg in Rotterdam Zuid. Daar woonden zij bij de zaak. ,,Werk en privé liepen door elkaar heen, dat was een hectisch leven. Daarom zijn we begin jaren tachtig naar de Hoekse Waard verhuisd. Zeven jaar woonden we in de Johan Vermeersstraat in Oud-Beijerland. Op een vrijdagavond kwamen we thuis en lazen we een advertentie in Het Kompas: uniek aanbod, woonboerderij te huur. Mijn vrouw is nogal dierenminded en het werd lastiger om de zaak vol te houden vanwege problemen met mijn hart. We kregen het huis en verkochten de zaak.”
Wim is ‘weltevreden’ met het huis. Het is onderdeel van de boerderij van familie Hagens, die het boerderijgedeelte aan het verbouwen zijn. De schuur is een koelcel voor aardappels en naast het huis komt ook een opslag voor pootaardappels. De enige binding die hij heeft met het boerenbedrijf is dat hij mensen die daarvoor komen naar de eigenaar doorverwijst. En een historische toevalligheid: vorige eeuw was de boerderij in bezit van twee broers Tak, onder wie Willem, Wims naamgenoot dus. ,,We hebben het uitgezocht, maar helaas was hij in de verste verte geen familie. “