AD Rotterdams Dagblad, 22 mei 2010
Veel huizen dragen opvallende namen. In Façade het verhaal erachter. Vandaag ‘t Ouwe Plekkie in Oud-Ablas
Terug naar de jeugd
Gisteren was het precies 22 jaar geleden dat mevrouw (Alie) Vink-Heykoop kwam wonen in ‘t Ouwe Plekkie, aan het Westeinde in Oud-Ablas. Het huis was nieuw, de plek niet. Van haar derde tot haar tiende woonde ze er met haar ouders, broers, zussen en drie andere gezinnen in een grote boerderij. Na haar trouwen, in 1959, vertrokken ze met haar man naar Papendrecht, waar zij negenentwintig jaar met veel plezier boerden. Ze hadden een veehouderij en maakten ook kaas, die ze vanuit huis verkochten. ,,We zaten aan de A15 en mijn man had een bord neergezet: ‘Boerinnenkaas te koop’. Het was gewoon boerenkaas natuurlijk, maar dit deed het goed. We gebruikten geen salpeterzuur en andere troep, zodat ook kankerpatiënten de kaas konden eten. Er kwamen mensen voor uit heel Nederland. Een paar Duitsers kwamen er zelfs speciaal voor terug toen zij op de camping in Limburg zaten."
De drieënzeventigjarige heeft ook andere herinneringen aan Duitsers. ,,Kort voor de bevrijding moest ik een keer een kaasvaatje gaan halen bij mijn tante. Ik zag Duitse soldaten op de Nessebrug hier tegenover. Mijn tante vertelde dat ze Ome Aais hadden doodgeschoten. De Duitsers stalen ook onze varkens. Mijn vader besloot het laatste varken snel te laten slachten, om te voorkomen dat ze ook dat meenamen. Het water was net heet, klaar om de huid eraf te kunnen halen, of ook dat varken was weg."
De boerderij in Papendrecht moest verdwijnen vanwege de aanleg van de Betuwelijn. Maar toen was het echtpaar al weg. ,,Mijn man kreeg last van zijn rug en ik wilde graag terug naar Oud-Ablas. Mijn vader woonde er nog. Ik kwam een keer bij hem vandaan toen ik voor dit huis een bord ‘te koop’ zag staan. Mijn man vroeg: ,,zou je daar willen wonen vrouw?” Ik zei: ,,ja."" Binnen een paar weken was de koop geregeld.
,,De oorlog was een nare tijd, maar ik was te jong om goed te begrijpen wat er gebeurde. Ik heb vooral goede herinneringen", vertelt Vink. ,,Het is daarom heel leuk om weer terug zijn. Soms ga ik wandelen met de hond in het Ablasserbos, hier achter. En dan denk ik opeens: he, hier zat ik vroeger de koeien te melken."