AD Rotterdams Dagblad, 23 april 2010
Veel huizen dragen opvallende namen. In Façade het verhaal erachter. Vandaag Het Veerse Bochtje in Hendrik-ido-ambacht
Net geen hotel
In 1971, direct na hun trouwen, kwamen Greet (nu 59) en Martinus van Driel (62) hier wonen, in het IJsselstenenhuisje uit 1914 aan de Veersedijk in Hendrik-Ido-Ambacht. Het zou drie jaar later gesloopt worden, maar dat ging niet door. In de drie maanden voor hun huwelijk maakten zij het huisje bewoonklaar. Toen ze wisten dat ze konden blijven, begonnen met opknappen, ieder jaar weer wat verder. Van lieverlee werd het helemaal naar hun zin en wonen zij er alweer negenendertig jaar
De naam Het Veerse Bochtje dateert van rond 1980. ,,Mijn man had een vriend die gescheiden was," vertelt de vrouw des huizes. ,,We trokken veel met hem op. Hij ging wel eens mee op vakantie, deed met mijn man mee aan de fietsvierdaagse en zat regelmatig bij ons aan tafel. Dan zei hij weleens: ,,het eten smaakt zo best, ik word hier zo goed verzorgd, je zou ‘hotel’ op het huis moeten zetten". Ik zei dan: hotel vind ik niet leuk. Àls we het huis een naam moeten geven, noem het dan Het Veerse Bochtje. Er werd in die tijd veel over deze plek gepraat in de gemeente, omdat er nogal eens een ongeval gebeurde. De doorgang voor verkeer naar boven werd gesloten en naar beneden geopend. Ze hadden het dan over ”de bocht in de Veersedijk". Ik zei dat meer uit dollemansgrap. Ik was heel verbaasd toen die vriend opeens dat bord had gemaakt!"
De vrouw des huizes zal de honderdste verjaardag van Het Veerse Bochtje waarschijnlijk niet ongemerkt voorbij laten gaan. ,,Het huis heeft al zoveel doorstaan. De Eerste Wereldoorlog, de Tweede Wereldoorlog, de Watersnoodramp. En door het drukke verkeer hier heeft het ook al wat scheuren opgelopen. Ik heb een paar keer op de barricade gestaan. De dijk is geasfalteerd en dat trekt veel verkeer aan. Er mag nu geen zwaar verkeer over en ze mogen niet harder dan dertig kilometer per uur, maar niemand houdt zich aan die regels. Daar gáát alles wat je gedaan hebt! Nu ze hierachter dure woningen aan het bouwen zijn, voel ik me soms de Turk naast de tandarts. Ze hebben allemaal aanmerkingen op mijn geveltje. Maar ik ben trots op mijn huis. En ondanks alles staat het gelukkig nog fier op zijn pootjes."