Het gebeurt me niet vaak. En de laatste soort artikelen waarbij ik had kunnen verwachten dat het zou gebeuren, zijn de artikelen die ik schrijf voor de woonpagina’s van AD Rotterdams Dagblad. En àls dan nog eerder bij een Facade, het soms ontroerende verhaal achter de naam op een huis, dan bij Huis, Tuin en Keuken, de rubriek waarin ik bekende regiogenoten uithoor over hun woonsituatie. Maar de afgelopen week gebeurde het. Een brok in mijn keel bij het schrijven. Voor die rubriek interviewde ik Henry van Tienen, muzikant van …
AD Rotterdams Dagblad / De Dordtenaar, 5 juni 2010
Alles voor de restauratie van de piano
In Huis, Tuin en Keuken gluren we wekelijks onbeschaamd bij een van de honderdduizenden bewoners in de regio binnen. Vandaag: muzikant Henry van Tienen (54), van onder andere de formatie Bedjô, woont bij zijn vriendin Marijke Hofmans aan de Sint Jorisweg in de 19e Eeuwse Schil in Dordrecht. Sinds 2008 weet hij dat hij A.L.S. heeft, een zeldzame zenuwziekte die steeds meer spierfuncties aantast.
HUIS
,,Ik woonde in een bovenwoning aan het Kromhout, hier vlakbij. Daar had ik ook mijn Multi-Swing Music Centre, …
Jawel, het is gebeurd: ik ben opgenomen in het ziekenhuis, geopereerd, ontslagen en begonnen aan de handtherapie. Vrijwel geheel volgens de laatste planning. Afgelopen dinsdag, even na kwart over elf, arriveerde ik opnieuw op opameafdeling 7 midden, dit keer onder begeleiding van vriend-lief. De operatie zou immers twee uur later al plaatsvinden, dus een uur na aankomst zou ik ‘al’ naar de operatiezaal worden gereden en hooguit twee uur dáárna zou ik terug zijn. Konden we gelijk samen mijn nuchterheid opheffen.
Die kortetermijnplanning liep opnieuw anders. Al was ik pas om half twaalf verwacht, ik mocht me direct na binnenkomst …
De operatie is opnieuw uitgesteld. Weet ik al even hoor, dit keer lag ik er nog niet verdoofd klaar voor. Had geen zin om er eerder opnieuw over te berichten. Aanstáánde dinsdag moet het nu gaan gebeuren. Want ook bij de afspraak voor gisteren kon men niet garanderen dat het wel door zou gaan.
Even een leuke ontdekking tussen de net-geen operatie en waarschijnlijk-toch-echt-operatie door. Het Japans Cultureel Centrum Shofukan. Ik was er gisteravond te gast via Stichting Vrouwennetwerk Rotterdam. Midden in Oud-Charlois, al een verrassing op zich, een oud dorpskerntje als pareltje tussen de sombere huizenblokken van …
Zorg+Welzijn, april 2010
Ervaringsdeskundige krijgt Wajongers aan het èchte werk
Er zijn maar weinig mensen die ècht niets kunnen, daarvan is Hinne Klein overtuigd. Zelf geboren met een lichamelijke handicap, knokt zij vanuit haar reïntegratiebedrijf Maatpak voor banen voor Wajongers.
Emilo Lopez Barranco (29) herinnert zich nog goed hoe mannen in pakjes van het UWV zeven jaar geleden een auto bezorgden voor zijn oudere broer. Die had een opleiding gevolgd, zijn rijbewijs gehaald en mocht nu werken als systeembeheerder. Terwijl hij dezelfde spierziekte heeft als Emilio en dus ook in …
Ook geplaatst in Zorg+Welzijn, welzijn |
Toen ik dinsdag mijn eerste ziekenhuisblogje schreef had ik al zo’n voorgevoel. Ik wist dat mijn ziekenhuisopname het begin zou zijn van een heel traject, vol beslommeringen en in ieder geval ge-oefen. En ik was bang dat niet alles volgens plan zou lopen.
Die angst werd snel bewaarheid. Gisteravond, een dag te vroeg mocht/moest ik namelijk weer naar huis. Onverrichterzake. Een ingelaste trauma-operatie liep uit - ,,echt, alles ging mis”, biechte de arts me op - en niemand kwam op het idee me op de hoogte te brengen van de kans dat dat kon gebeuren. Om 12 uur had ik …
Zo, dat is weer even wat anders. Hoe bekend ook, van lang geleden. Ik lig in het ziekenhuis, het Erasmus MC. Niets ernstigs hoor, zeker nu nog niet, een ruime dag voordat ik geopereerd word. En zeker niet als ik naar mijn buurman kijk, die hier nu een ruime week ligt. Aan het werk met de alligatorschaar, om kabels door te snijden. Hij was bijna al zijn vingers kwijt, maar na een operatie van 14 uur is op één vingerkootje na alles gered. Nu houdt hij zich groot, in …
En dan nu eindelijk weer een tekst-blog. Werkgerelateerd, vanuit herfstig Nederland.
Eerst een bekentenis. Ik zou wel eens wat zakelijker met mijn werk kunnen omgaan. Gewerkte uren bijhouden, zorgen dat ik niet minder dan een bepaald bedrag per uur,dag, week, maand verdien, mijn werk dus ten alle tijde zo efficiënt mogelijk aanpakken. Niet omdat ik groeicijfers halen wil, maar omdat ik nèt iets meer met mijn geld wil kunnen doen dan de maandelijkse vaste lasten betalen en overleven. Dat is niet vanzelfsprekend als eigen kleine baas. En omdat ik meer wil doen dan werken. Èn wil kunnen investeren in projecten die …
Een bewerking van dit artikel is verschenen in Berichten van Wilde Ganzen #5,mrt/apr 2008 Argentijnse ziekenhuistrein bezoekt armste dorpen
Ooit wel eens een meisje stralend zien neerploffen op een tandartsstoel? Tandarts Carlos Leonardis ziet dat nu de hele dag door. Als ze zou kunnen glimlachen zou Laura (12 jaar) dat doen, maar de metalen krabbers van de tandarts verhinderen dat. Na het pijnlijkste gedeelte lacht ze nog steeds. Leonardis laat haar èn haar moeder nu zien hoe een tandenborstel werkt, eerst met een kunststof tandartsgebit, vervolgens in Laura’s mond. Ze …
Dit artikel verscheen in Zorg+Welzijn, 1 januari 2000
Overbelaste huisartsen in achterstandswijken komen niet toe aan samenwerking
Minister Borst wil dat de huisartsen en het maatschappelijk werk nauwer gaan samenwerken. En als ‘poortwachter’ van de geestelijke gezondheidszorg moet de huisdokter de druk op de Riaggs verlichten. Vooral artsen in achterstandswijken krijgen veel psychiatrische en sociaal-psychologische problemen op hun bord. Maar juist voor hen blijken die extra functies een brug te ver.
Dokter A.W. Unkel uit de Rotterdamse achterstandswijk Spangen moet hartelijk lachen om de vraag of hij een uurtje heeft voor een interview: ‘Nee, dat moet dan van mijn spreekuur af, en …
Ook geplaatst in Zorg+Welzijn |
